Chapter one: Down The Rabbit-Hole (Bölüm Bir: Tavşan Deliğinden Aşağı)

Alice, bankta kız kardeşinin yanında oturmaktan ve hiçbir şey yapmamaktan çok sıkılmaya başlamıştı: bir iki kez kız kardeşinin okuduğu kitaba göz atmıştı, ancak içinde resim veya konuşma yoktu, "ve resim veya konuşma olmadan bir kitabın ne işe yarar?" diye düşündü Alice.

Bu yüzden kendi kendine düşünüyordu (yapabildiği kadar, çünkü sıcak gün onu çok uykulu ve aptal hissettiriyordu), papatya zinciri yapmanın zevkinin kalkıp papatyaları toplama zahmetine değip değmeyeceğini, tam o sırada aniden pembe gözlü bir Beyaz Tavşan yanından koşarak geçti.

Bunda olağanüstü bir şey yoktu; Alice de Tavşan'ın kendi kendine "Aman tanrım! Aman tanrım! Geç kalacağım!" dediğini duymanın o kadar da tuhaf olmadığını düşündü (sonradan düşündüğünde, buna şaşırması gerektiğini fark etti, ama o anda her şey oldukça doğal görünüyordu); ancak Tavşan gerçekten yelek cebinden bir saat çıkardığında, ona baktığında ve sonra aceleyle devam ettiğinde, Alice ayağa fırladı, çünkü aklına bir tavşanın ne yelek cebi ne de ondan çıkarılacak bir saati olduğunu hiç görmediği geldi, ve yanıp tutuşan merakıyla, tarlayı geçerek onun peşinden koştu ve şans eseri onun çitin altındaki büyük bir tavşan deliğine atladığını görmek için tam zamanında yetişti.

Bir an sonra Alice onun peşinden aşağı indi, bir daha nasıl çıkacağını hiç düşünmeden.

Tavşan deliği bir süre tünel gibi dümdüz gidiyordu, ve sonra aniden aşağı daldı, o kadar aniden ki Alice kendini durdurmak hakkında düşünmeye fırsat bulamadan kendini çok derin bir kuyuda düşerken buldu.

"Vay canına!" diye düşündü Alice kendi kendine, "böyle bir düşüşten sonra, merdivenlerden yuvarlanmayı hiç düşünmem! Evdekiler beni ne kadar cesur sanacaklar! Neden, evin tepesinden düşsem bile, bu konuda hiçbir şey söylemem!" (Bu çok muhtemelen doğruydu.)

Aşağı, aşağı, aşağı. Bu düşüş hiç bitmeyecek miydi! "Acaba şu ana kadar kaç mil düştüm?" diye sesli söyledi. "Dünyanın merkezine yakın bir yerde olmalıyım. Bir bakayım: sanırım bu dört bin mil aşağı olur—" (çünkü, görüyorsunuz, Alice okul derslerinde bu tür birkaç şey öğrenmişti, ve bu bilgisini göstermek için çok iyi bir fırsat olmasa da, onu dinleyecek kimse olmadığı için, yine de onu tekrarlamak iyi bir alıştırmaydı) "—evet, bu yaklaşık doğru mesafe—ama sonra acaba hangi Enlem veya Boylam'a ulaştım?" (Alice'in Enlem'in ne olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu, veya Boylam'ın da, ancak onların söylenmesi güzel, büyük kelimeler olduğunu düşündü.)

Hemen sonra tekrar başladı. "Acaba dünyanın diğer tarafına kadar düşecek miyim! Başları aşağıda yürüyen insanların arasında çıkmak ne kadar komik görünecek! Antipatiler, sanırım—" (bu sefer kimsenin dinlemiyor olmasından oldukça memnundu, çünkü hiç doğru kelime gibi gelmiyordu) "—ama onlara ülkenin adının ne olduğunu sormam gerekecek, biliyorsunuz. Lütfen, Hanımefendi, burası Yeni Zelanda mı yoksa Avustralya mı?" (ve konuşurken reverans yapmaya çalıştı— havada düşerken reverans yapmayı hayal edin! Bunu başarabileceğinizi düşünüyor musunuz?) "Ve beni sorduğum için ne kadar cahil bir küçük kız sanacak! Hayır, sormak asla işe yaramaz: belki bir yerde yazılı olduğunu görürüm."

Aşağı, aşağı, aşağı. Yapacak başka bir şey yoktu, bu yüzden Alice kısa sürede tekrar konuşmaya başladı. "Dinah bu gece beni çok özleyecek, sanırım!" (Dinah kedisiydi.) "Umarım çay saatinde onun süt tabağını hatırlarlar. Dinah canım! Keşke sen de burada benimle olsaydın! Havada fare yok, korkarım, ama bir yarasa yakalayabilirsin, ve bu bir fareye çok benzer, biliyorsun. Ama kediler yarasa yer mi, acaba?" Ve burada Alice biraz uykulu olmaya başladı, ve kendi kendine, rüya gibi bir şekilde, "Kediler yarasa yer mi? Kediler yarasa yer mi?" diye söylemeye devam etti, ve bazen, "Yarasalar kedi yer mi?" çünkü, görüyorsunuz, iki soruyu da cevaplayamadığı için, hangi şekilde söylediği pek önemli değildi. Uykuya dalmak üzere olduğunu hissetti, ve tam Dinah ile el ele yürüdüğünü rüya görmeye başlamıştı, ve ona çok ciddi bir şekilde, "Şimdi, Dinah, bana doğruyu söyle: hiç yarasa yedin mi?" derken aniden, güm! güm! bir çubuk ve kuru yaprak yığınının üzerine düştü, ve düşüş sona erdi.

Alice hiç incinmemişti, ve bir anda ayağa fırladı: yukarı baktı, ancak yukarısı tamamen karanlıktı; önünde başka bir uzun geçit vardı, ve Beyaz Tavşan hala görünürdeydi, onun aşağısına acele ediyordu.

Kaybedecek bir an yoktu: Alice rüzgar gibi uzaklaştı, ve onun bir köşeyi dönerken, "Aman kulaklarım ve bıyıklarım, ne kadar geç oluyor!" dediğini duymak için tam zamanında yetişti. Köşeyi döndüğünde onun hemen arkasındaydı, ancak Tavşan artık görünmüyordu: kendini uzun, alçak bir salonda buldu, tavandan sarkan bir sıra lambayla aydınlatılıyordu.

Salonun her tarafında kapılar vardı, ancak hepsi kilitliydi; ve Alice bir tarafın tamamını aşağı ve diğer tarafı yukarı giderek, her kapıyı denedikten sonra, üzgün bir şekilde ortadan yürüdü, bir daha nasıl çıkacağını merak ederek.

Aniden küçük üç ayaklı bir masaya rastladı, tamamen katı camdan yapılmıştı; üzerinde küçük altın bir anahtardan başka hiçbir şey yoktu, ve Alice'in ilk düşüncesi bu anahtarın salon kapılarından birine ait olabileceğiydi; ama, ne yazık! ya kilitler çok büyüktü, ya da anahtar çok küçüktü, ama her halükarda hiçbirini açamadı.

Ancak, ikinci turda, daha önce fark etmediği alçak bir perdeye rastladı, ve onun arkasında yaklaşık on beş inç yüksekliğinde küçük bir kapı vardı: küçük altın anahtarı kilitte denedi, ve büyük sevinciyle uydu!

Alice kapıyı açtı ve onun fare deliğinden pek büyük olmayan küçük bir geçide açıldığını buldu: diz çöktü ve geçidin içine, gördüğünüz en güzel bahçeye baktı. O karanlık salondan çıkıp, o parlak çiçek tarhları ve o serin fıskiyeler arasında dolaşmayı ne kadar istedi, ancak başını bile kapı aralığından geçiremedi; "ve başım geçse bile," diye düşündü zavallı Alice, "omuzlarım olmadan çok az işe yarar. Ah, keşke bir teleskop gibi kapanabilseydim! Sanırım yapabilirdim, eğer nasıl başlayacağımı bilsem." Çünkü, görüyorsunuz, son zamanlarda o kadar çok olağan dışı şey olmuştu ki, Alice çok az şeyin gerçekten imkansız olduğunu düşünmeye başlamıştı.

Küçük kapının yanında beklemenin bir faydası yok gibiydi, bu yüzden masaya geri döndü, belki üzerinde başka bir anahtar bulabileceğini umarak, veya en azından insanları teleskop gibi kapatmak için bir kural kitabı: bu sefer üzerinde küçük bir şişe buldu, ("ki bu kesinlikle daha önce burada değildi," dedi Alice,) ve şişenin boynunda bir kağıt etiket vardı, üzerinde büyük harflerle güzelce basılmış "BENİ İÇ" kelimeleri vardı.

"Beni iç" demek çok güzeldi, ancak akıllı küçük Alice bunu hemen yapmayacaktı. "Hayır, önce bakacağım," dedi, "ve üzerinde 'zehir' yazıp yazmadığını göreceğim"; çünkü yanmış, vahşi hayvanlar tarafından yenmiş ve diğer hoş olmayan şeyler yaşamış çocuklarla ilgili birkaç güzel küçük hikaye okumuştu, hepsi arkadaşlarının onlara öğrettiği basit kuralları hatırlamadıkları için: örneğin, çok uzun süre tutarsanız kızgın bir ateş maşasının sizi yakacağı; ve bıçakla parmağınızı çok derin keserseniz, genellikle kanar; ve asla unutmamıştı ki, eğer "zehir" yazılı bir şişeden çok içerseniz, er ya da geç sizinle anlaşmazlık yaratması neredeyse kesindir.

Ancak, bu şişenin üzerinde "zehir" yazmıyordu, bu yüzden Alice tadına bakmaya cesaret etti, ve onu çok güzel bulunca, (aslında, kiraz turtası, muhallebi, ananas, kızarmış hindi, toffee ve sıcak tereyağlı tostun karışık bir lezzeti vardı,) onu çok çabuk bitirdi.

"Ne tuhaf bir his!" dedi Alice; "Teleskop gibi kapanıyor olmalıyım."

Ve öyleydi de: şimdi sadece on inç boyundaydı, ve şimdi küçük kapıdan o güzel bahçeye girmek için doğru boyutta olduğunu düşünerek yüzü aydınlandı. Ancak, önce birkaç dakika bekledi, daha fazla küçülüp küçülmeyeceğini görmek için: bu konuda biraz gergindi; "çünkü sonlanabilir, biliyorsunuz," dedi Alice kendi kendine, "tamamen sönmek gibi, bir mum gibi. Acaba o zaman nasıl olurdum?" Ve bir mum söndükten sonra mum alevinin nasıl olduğunu hayal etmeye çalıştı, çünkü böyle bir şeyi hiç görmediğini hatırlayamadı.

Bir süre sonra, başka bir şey olmadığını görünce, hemen bahçeye gitmeye karar verdi; ama, zavallı Alice için ne yazık! kapıya geldiğinde, küçük altın anahtarı unuttuğunu fark etti, ve ona masaya geri döndüğünde, ona ulaşmasının mümkün olmadığını buldu: onu camın içinden oldukça net görebiliyordu, ve masanın bacaklarından birine tırmanmaya çalıştı, ancak çok kaygandı; ve denemekten kendini yorduğunda, zavallı küçük şey oturdu ve ağladı.

"Hadi, böyle ağlamanın bir faydası yok!" dedi Alice kendine, oldukça keskin bir şekilde; "Sana bu dakikada bırakmanı tavsiye ederim!" Genellikle kendine çok iyi tavsiyeler verirdi, (çok nadiren uysa da), ve bazen kendini o kadar şiddetle azarlardı ki gözlerine yaş gelirdi; ve bir keresinde, kendine karşı oynadığı bir kroket oyununda kendini kandırdığı için kendi kulaklarını yumruklamaya çalıştığını hatırladı, çünkü bu tuhaf çocuk iki kişiymiş gibi yapmayı çok severdi. "Ama şimdi hiç faydası yok," diye düşündü zavallı Alice, "iki kişiymiş gibi yapmanın! Neden, benden bir saygın kişi yapmak için neredeyse yeterli kalmadı!"

Kısa süre sonra gözü masanın altında duran küçük bir cam kutuya düştü: onu açtı, ve içinde çok küçük bir kek buldu, üzerinde kuş üzümleriyle güzelce işlenmiş "BENİ YE" kelimeleri vardı. "Pekala, onu yiyeceğim," dedi Alice, "ve eğer beni büyütürse, anahtara ulaşabilirim; ve eğer beni küçültürse, kapının altından sürünebilirim; böylece her iki şekilde de bahçeye girerim, ve hangisi olursa olsun umurumda değil!"

Biraz yedi, ve endişeyle kendi kendine, "Hangi yöne? Hangi yöne?" dedi, başının tepesine elini koyarak hangi yönde büyüdüğünü hissetmeye çalıştı, ve aynı boyutta kaldığını görünce oldukça şaşırdı: emin olmak için, bu genellikle kek yendiğinde olur, ancak Alice olağan dışı şeyler dışında hiçbir şey beklememeye o kadar alışmıştı ki, hayatın olağan şekilde devam etmesi oldukça sıkıcı ve aptalca görünüyordu. Bu yüzden işe koyuldu, ve çok çabuk keki bitirdi.