Chapter X (Babi na Goma)

Ya tsinci kansa a kusa da taurarin dan tauraro 325, 326, 327, 328, 329, da 330. Don haka, ya fara ziyartar su, domin ya kara wa iliminsa.

Na farko daga cikinsu wani sarki ne ke zaune. Sanye da rigar sarauta mai shunayya da ermine, yana zaune akan karagar mulki wacce take mai sauqi kuma mai girma.

"Ah! Ga wani talaka," in ji sarkin, lokacin da ya ga <<> yana zuwa.

Kuma <<> ya tambayi kansa: "Ta yaya zai gane ni alhali kuwa bai taba ganina ba?"

Bai san yadda ake sauƙaƙa duniya ga sarakuna ba. A gare su, dukan mutane talakawa ne.

"Ku zo, domin in fi ganin ku," in ji sarkin, wanda ya ji matuƙar alfahari da ya zama sarki a kan wani.

<<> ya duba ko'ina don ya sami wurin zama; amma dukan duniyar ta cika da kyawawan rigunan ermine na sarki. Don haka ya ci gaba da tsaye, kuma, tun da ya gaji, ya hamma.

"Ba bisa ka'ida ba ne a hamma a gaban sarki," sarkin ya ce masa. "Na haramta muku yin haka."

"Ba zan iya kame kaina ba. Ba zan iya tsayar da kaina ba," <<> ya amsa, cike da kunya. "Na yi tafiya mai nisa, kuma ban yi barci ba..."

"Ah, to," sarkin ya ce. "Na umurce ku ku hamma. Shekaru da yawa na gani wani yana hamma. Hammo, a gare ni, abubuwan sha'awa ne. Ku zo, yanzu! Ku sake hamma! Umurni ne."

"Hakan yana tsoratar da ni... Ba zan iya, kuma..." <<> ya yi ta gunaguni, yanzu gaba ɗaya ya kunyata.

"Hum! Hum!" sarkin ya amsa. "To, ni—na umurce ku wani lokaci ku hamma, wani lokaci ku—"

Ya dan yi ta surutu, kuma ya zama kamar ya fusata.

Domin abin da sarkin ya dage a kansa shi ne cewa a mutunta ikonsa. Ba ya jure wa rashin biyayya. Shi cikakken sarki ne. Amma, saboda shi mutumin kirki ne, ya sanya umurninsa su zama masu hankali.

"Idan na umurci janar," zai ce, a matsayin misali, "idan na umurci janar ya canza kansa zuwa tsuntsun teku, kuma idan janar bai yi mini biyayya ba, wannan ba laifin janar ba ne. Laifina ne."

"Zan iya zama?" ga wani tambayi mai kunya daga <<>.

"Na umurce ku ku yi haka," sarkin ya amsa masa, kuma cikin girma ya tattara wani lullubi na alkyabbarsa na ermine.

Amma <<> yana mamaki. Duniyar ƙanƙanta ce. A kan me wannan sarki yake sarauta da gaske?

"Yallabai," ya ce masa, "Ina rokon ku ku gafarta mini tambayar da zan yi muku—"

"Na umurce ku ku tambaye ni tambaya," sarkin ya yi gaggawar tabbatar masa.

"Yallabai—a kan me kuke sarauta?"

"A kan komai," in ji sarkin, cikin sauƙi mai girma.

"A kan komai?"

Sarkin ya yi wata alama, wacce ta ƙunshi duniyarsa, sauran duniyoyi, da dukan taurari.

"A kan duk wannan?" <<> ya tambaya.

"A kan duk wannan," sarkin ya amsa.

Domin mulkinsa ba wai kawai cikakke ba ne: har ma ya zama na duniya baki ɗaya.

"Kuma taurari suna yi muku biyayya?"

"Tabbas suna yi," sarkin ya ce. "Suna biyayya nan take. Ba na ƙyale rashin biyayya."

Irin wannan iko abu ne da <<> zai yi mamaki da shi. Da ya kasance mai irin wannan cikakken iko, da zai iya kallon faɗuwar rana, ba sau arba'in da huɗu a rana ɗaya ba, amma saba'in da biyu, ko ma ɗari, ko ma sau biyu, ba tare da ya motsa kujerarsa ba. Kuma saboda ya ɗan ji baƙin ciki yana tunawa da ƙaramin duniyarsa da ya watsar, ya ƙarfafa zuciya don ya nemi sarkin wata alheri:

"Ina so in ga faɗuwar rana... ku yi mini wannan alheri... Ku umurci rana ta faɗi..."

"Idan na umurci janar ya tashi daga wannan fure zuwa wancan kamar malam buɗe ido, ko ya rubuta wasan kwaikwayo mai ban tausayi, ko ya canza kansa zuwa tsuntsun teku, kuma idan janar bai aiwatar da umurnin da ya karɓa ba, wane daga cikinmu zai yi kuskure?" sarkin ya tambaya. "Janar, ko ni?"

"Kai," <<> ya ce da ƙarfi.

"Daidai. Dole ne a buƙaci daga kowa aikin da kowa zai iya yi," sarkin ya ci gaba. "Ikon da aka karɓa ya dogara da farko akan hankali. Idan ka umurci mutanenka su je su jefa kansu cikin teku, za su tashi tashin hankali. Ina da hakkin in buƙaci biyayya saboda umurnina na da hankali."

"To, faɗuwar rana ta?" <<> ya tunatar da shi: domin bai taɓa manta da tambaya da ya yi ba.

"Za ku sami faɗuwar ranar ku. Zan umurce ta. Amma, bisa ga ilimina na gwamnati, zan jira har yanayi ya yi dacewa."

"Yaushe hakan zai kasance?" <<> ya tambaya.

"Hum! Hum!" sarkin ya amsa; kuma kafin ya faɗi wani abu, ya tuntubi wani katon littafin almanac. "Hum! Hum! Hakan zai kasance kusan—kusan—hakan zai kasance a daren yau kusan minti ashirin kafin takwas. Kuma za ku ga yadda ake yi mini biyayya da kyau."

<<> ya hamma. Yana nadamar faɗuwar ranarsa da ya rasa. Sannan kuma, ya fara ɗan gundura.

"Babu wani abin da zan yi a nan," ya ce wa sarkin. "Don haka zan sake tafiya."

"Kada ku tafi," in ji sarkin, wanda yake alfahari da samun talaka. "Kada ku tafi. Zan sanya ku Minista!"

"Ministan me?"

"Ministan—na Adalci!"

"Amma babu wanda ake shari'a a nan!"

"Ba mu san hakan ba," sarkin ya ce masa. "Ban yi cikakken zagayawa a mulkina ba. Na tsufa sosai. Babu wurin mota a nan. Kuma tafiya tana gajiyar da ni."

"Oh, amma na riga na duba!" <<> ya ce, yana juyowa don ya sake kallon wani gefen duniyar. A wancan gefen, kamar yadda yake a wannan, babu kowa ko kaɗa..."

"To, za ku yi wa kanku shari'a," sarkin ya amsa, "wannan shine abu mafi wahala duka. Yana da wahala sosai a yi wa kanka shari'a fiye da yin wa wasu shari'a. Idan kun yi nasarar yin wa kanku shari'a daidai, to, lalle ku mutum ne na hikima ta gaske."

"E," <<> ya ce, "amma zan iya yin wa kaina shari'a a ko'ina. Bana bukatar in zauna a wannan duniyar."

"Hum! Hum!" sarkin ya ce. "Ina da dalili mai kyau na gaskata cewa wani wuri a duniyata akwai tsohon bera. Ina jin shi da dare. Kuna iya yin wa wannan tsohon bera shari'a. Lokaci zuwa lokaci za ku yanke masa hukuncin kisa. Don haka rayuwarsa za ta dogara da adalcinku. Amma za ku gafarta masa a kowane lokaci; domin dole ne a yi masa amfani da tattalin arziki. Shi ne kawai muke da shi."

"Ni," <<> ya amsa, "ba na son yin wa kowa hukuncin kisa. Kuma yanzu ina tsammanin zan ci gaba da tafiya."

"A'a," sarkin ya ce.

Amma <<>, yanzu da ya kammala shirye-shiryen tafiyarsa, ba shi da burin baƙin ciki ga tsohon sarkin.

"Idan Mai Martaba yana son a yi masa biyayya nan take," ya ce, "ya kamata ya iya ba ni umurni mai ma'ana. Ya kamata ya iya, alal misali, ya umurce ni in tafi a ƙarshen minti ɗaya. A gare ni yana kamata yanayi ya yi dacewa..."

Yayin da sarkin bai ba da amsa ba, <<> ya dan yi shakka. Sannan, tare da nishi, ya tafi.

"Zan sanya ku Jakadana," sarkin ya yi kira, cikin gaggawa.

Yana da kyakkyawan yanayi na iko.

"Manyan mutane suna da ban mamaki sosai," <<> ya ce a ransa, yayin da ya ci gaba da tafiyarsa.